مدار نزدیک زمین با بحران زباله مواجه است و پنجره فرصت برای حل آن در حال بسته شدن است
آبشار کسلر علمیتخیلی نیست
در سال ۱۹۷۸، دونالد کسلر، دانشمند ناسا، سناریوی یک آستانه را توصیف کرد: اگر چگالی زبالههای مداری به نقطۀ بحرانی برسد، هر برخورد زباله بیشتری نسبت به آنچه در برخورد اولیه شرکت داشته، تولید میکند و در نتیجه آبشاری خودتقویتکننده راه میافتد که باندهای مداری کامل را برای سدهها غیرقابل استفاده میکند. این پدیده به «نشانگان کسلر» معروف شد.
مدل اولیۀ کسلر بر ارتفاعات بین ۹۰۰ تا ۱٬۰۰۰ کیلومتر متمرکز بود — باندی که از آن زمان بهویژه با ماهوارههای از کار افتاده و بدنههای موشکی انباشته شده است. مدلسازیهای جدیدتر محققان مؤسسۀ فناوری ماساچوست و آژانس فضایی اروپا نشان میدهد که در برخی باندهای ارتفاعی، ممکن است قبلاً از آستانۀ بحرانی برای آبشاری با شروع آهسته عبور کرده باشیم. اگر نرخ انباشت زباله به همین منوال ادامه یابد، جدول زمانی آن دههها است، نه سدهها.
آنچه این موضوع را بهویژه فوری میکند، اثر اسپیسایکس است. فقط پروژه استارلینک تا اواسط ۲۰۲۵ بیش از ۶٬۵۰۰ ماهواره را در مدار قرار داده است، با مجوز کمیسیون ارتباطات فدرال برای حداکثر ۴۲٬۰۰۰ ماهواره. پروژه کویپر آمازون نیز نخستین ۲۷ ماهواره تولیدی خود را در آوریل ۲۰۲۴ پرتاب کرد. وانوب، تلهست، و رقبای چینی صدها ماهواره دیگر اضافه میکنند. اتحادیه بینالمللی مخابرات بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ درخواستهایی برای مجوز بیش از ۱ میلیون ماهواره جدید دریافت کرد. اکثر آنها ساخته نخواهند شد، اما آنهایی که ساخته شوند، در همان راهروهایی کار خواهند کرد که هزاران قطعه بیاستفاده و بیحرکتی که طی ۶۰ سال پرواز فضایی در آنجا رها شدهاند.